Search
  • Annemieke Jansen

Verantwoordelijkheid en slachtofferschap (NL)

Updated: Aug 29, 2019




Ik heb gisteravond zitten kijken naar M op Nederland 1 (ik kan nog steeds niet wennen aan NPO) en Margriet is in gesprek met Manon Uphoff over haar boek “Vallen is als vliegen”. Hierin vertelt ze over haar verleden met misbruik en incest. Op een gegeven moment zegt ze iets wat helemaal met me resoneert; “om er een boek over te kunnen schrijven moest ik mijzelf toestaan mijn geschiedenis onder ogen te zien”. Wauw. Zo mooi en zo waar.


En niet alleen in deze heftige gebeurtenissen, maar in alle situaties; wanneer een emotie volledig is erkend, is geaccepteerd en is doorvoeld, verdwijnt ie. Zolang het niet gezien wordt of zelfs weggeschoven wordt, zal het heftig blijven en wellicht zelfs steeds heftiger terug komen.

Zoals wij allemaal onze portie heftigheid in het leven krijgen (waarmee ik ZEKER niks af wil doen aan wat Manon heeft moeten doorstaan in haar leven!!) heb ik dat ook gehad, en het krachtige wat wij als mens hebben is de keuze hoe we ermee omgaan. Aan de ene kant kan ik mijn geschiedenis de macht geven om mijn toekomst te leiden, door slachtoffer te blijven van dat verleden. Door te ontkennen of niet te accepteren dat iets is gebeurd, door het niet te zien voor wat het is, zou het me blijven beïnvloeden. Dan blijft die gebeurtenis me in zijn macht houden; dan HEEFT dat verleden mij.


Aan de andere kant kan ik ervoor kiezen om volledig te zien wat er is gebeurd, te erkennen dat het is gebeurd, en alle emoties die daarbij horen er te laten zijn. Zonder oordeel. Alleen maar zien, accepteren en doorvoelen. Op die manier kan ik mijn verleden HEBBEN, en heeft het mij niet langer.






Een persoonlijk voorbeeld; het overlijden van mijn beide ouders. Best heftig, al zeg ik het zelf 😉 Nu zit daar een periode van rouw aan vast, van afscheid en van ‘wennen aan het idee dat ze er niet meer zijn’. Nadat dat grootste verdriet voorbij is, komt de keuze:


Laat ik mijn verleden mij hebben, mij beïnvloeden, blijf ik slachtoffer van dat verleden, verschuil ik me erachter en gebruik ik dat misschien zelfs als excuus voor mijn keuzes of voor mijn leven? Hiermee leg ik de verantwoordelijkheid voor mijn leven buiten mij. Ik kon er immers niks aan doen dat ze ziek werden en stierven? Door die verantwoordelijkheid buiten mijzelf te leggen, ontneem ik mezelf alle macht om andere keuzes te maken voor de toekomst. Ik blijf slachtoffer. Alleen wanneer ik ervoor kies de verantwoordelijkheid op me te nemen, kan ik het veranderen. Begrijp me niet verkeerd, hier zit voor mij geen oordeel aan. Los van dit voorbeeld zijn er andere dingen die bij mij regelmatig de kop opsteken en waarvan ik het erg lastig vind om te accepteren dat het zo is en die mij dus beïnvloeden in mijn leven en in mijn keuzes.


De andere keuze die ik heb in dit geval is om het te zien voor wat het is; ik heb geen ouders meer. De emoties die daarbij horen voor mij zijn verdriet, eenzaamheid, een soort verlorenheid, onveiligheid en ook dankbaarheid voor de tijd dat ik ze wèl in mijn leven heb gehad. Eén voor één willen die emoties nog wel eens de kop opsteken. Ik erken ze; ik zie ze, accepteer ze en laat ze er zijn. Ik geef ze ruimte; huil als de behoefte er is, word boos omdat het soms zo oneerlijk voelt, baal van mezelf dat ik er op de meest ongemakkelijke momenten om moet huilen en accepteer dat ook dat zo is. Ik HEB mijn emoties. Onder mijn arm, als een teddybeer. Iets wat bij me is, maar niet iets wat ik ben. Ik HEB deze emoties, ik BEN ze niet. Dan kijken naar de toekomst. Melancholisch vasthouden aan wat papa en mama voor ogen hadden voor mij, is niet wat ik wil. Wat wil ik wel? Ik wil een bloeiende coachingsbusiness, dus ga ik daarvoor. Ik wil zelfstandig ondernemer zijn, dus doe ik dat. Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn toekomst en mijn emoties.


Dit werkt overigens in veel situaties. Onenigheid met iemand? Naar iemand anders wijzen als ‘schuldige’ maakt dat er niks verandert. Als je daar oké mee bent, prima, lekker zo laten. Als je wilt dat er iets bijgelegd wordt; zie wat jouw bijdrage is geweest in het geheel, en zie dan wat je eraan kunt veranderen. Stel je kwetsbaar op, biedt je excuses aan, geef aan wat je nodig hebt om het achter je te kunnen laten. Neem vervolgens wat je krijgt, neem niet wat je niet krijgt en kijk of het voldoende voor je is om het inderdaad achter je te laten. Maak aan de hand daarvan nieuwe keuzes voor de toekomst.


Terugkomend op M (ik dwaal af, maar merk ook dat ik het HEERLIJK vind om over dit soort dingen te schrijven!): wat resoneerde is dat Manon ervoor heeft gekozen om het niet langer stil te zwijgen. Met iets wat zo onvergetelijk en oneerlijk is en voor veel mensen (ik weet niet hoe dat voor Manon is) zelfs onvergeeflijk is, heeft Manon ervoor gekozen om te zien wat er is gebeurd, het aan te gaan, en het op haar manier te verwerken door er een (als ik de recensies mag geloven) heftig en meeslepend prachtig boek over te schrijven.


En dat vind ik persoonlijk heel krachtig en bewonderenswaardig!

26 views
Contact

Makemake Nui

Haagstraat 96

5552 HN Valkenswaard

The Netherlands

​​

Tel: +316 50 417 818

(Voicemail and WhatsApp always available)

makemakenui@gmail.com

  • Black Facebook Icon
  • LinkedIn - Black Circle

© 2018 by Makemake Nui.